Na ter oriëntatie veel locaties bezocht te hebben startten we op Stoutenburg (bij Amersfoort), waar een ecologische franciskaanse gemeenschap ons het koetshuis verhuurde. Het eerste jaar hadden we nog geen 30 deelnemers. Er werd door 1 docent yoga & massage gegeven, er waren 2 Sacred Dance vrouwen die elke avond uit Utrecht kwamen om met ons te dansen. En een vrouw leidde de kindergroep van 6 kinderen tussen de 4 en 6 jaar. Het was – ondanks de diarree die er onder de kinderen aan het einde uitbrak – een goede week. Weliswaar leden we wat verlies omdat we te laat met publiciteit gestart waren en er daardoor te weinig boekingen binnen kwamen.

Maar het zaadje was gezaaid en de plant begon stilaan elk jaar verder te groeien. Het jaar erop gingen we bij Buurse (onder Enschede) neerstrijken en werd de groep met bijna 40 mensen een stuk groter. De Meene beviel zo goed dat we er het derde jaar naar terugkeerden. Een paar mensen konden er kamperen en dat was in de bosrijke omgeving bij de Duitse grens een uitkomst. We hadden toen voor de eerste maar ook laatste keer een Engelsman erbij: de taal vormde een probleem en hij blowde met nog een paar mensen, o.a. in de keuken. Het was de laatste maal dat ik een berichtje in de Engelse Vegan liet opnemen. Ook waren er mensen die elders ’s avonds biefstukken gingen eten omdat ze het vlees zo misten. Bovendien zetten ze koffiemelk in de keuken omdat ze niet zonder konden, maar ook al zeiden we dat het niet mocht omdat we alleen plantaardige producten in zo’n VEGA week gebruikten, ze waren hardnekkig. Totdat ze de derde dag met hun zoon met de bijnaam ‘zwijntje’ naar huis vertrokken, terwijl hij dramatisch & theatraal grote tranen huilde.

We besloten om het vierde jaar elders te gaan doorbrengen en vonden een goedkope accommodatie in Bladel (Brabant). Vlak voor de week zou beginnen belde een deelneemster uit Den Bosch met het bericht dat het gebouw was afgebrand, wat ik eerst niet kon geloven. Maar na een paar dagen hoorde ik van de beheerder dat het inderdaad gebeurd was..... Het lot was ons echter gunstig gezind: het zustergebouw op een paar kilometer afstand kwam door een annulering vrij en we streken in die mindere accommodatie neer. Het was behelpen maar gelukkig konden we er de week toch goed houden. Met een Belgische Sacred Dance docent en de eerste Belgische deelnemers en ook vlakbij de grens van België was het een aparte week. De laatste keer dansten we bij volle maan: een unieke ervaring! En er werd voor het eerst gekanood en er ontstonden liefdesrelaties.

Uit de brand maar toch niet zo tevreden met de tweede keus besloten we naar een andere plek uit te kijken en ontdekten we een prachtige accommodatie net in Friesland bij het drie provinciën punt: Volkshogeschool Allardsoog. Hier zouden we zes jaren voor anker gaan. Het lag midden in de natuur, pal aan een natuurreservaat met duizenden jaren oude grafheuvels, er was een biologische moestuin waarvan we via het boerderijwinkeltje deels onze groenten betrokken, er was een heemtuin, een kruidentuin en bloementuin: kortom het was er paradijselijk en verstild, met een prachtig oud hoofdgebouw en 3 verspreide slaapgebouwen. Hier kwamen voor het eerst Duitse deelnemers en de zang erbij. ’s Avonds was er na de Sacred Dance nog een meditatie. Bovendien werd de yoga niet meer om en om met de massage gedaan, maar vanwege de groepsgrootte parallel zodat de deelnemers voor het eerst moesten kiezen wat ze ’s morgens zouden gaan doen. En het kinderprogramma werd er voortaan in drie leeftijdsgroepen onderverdeeld. Hierdoor werd het team opeens veel omvangrijker: van ± 10 groeide het ineens naar 15 mensen. Mede vanwege de groepsgrootte.

In Bladel waren het nog 60 deelnemers, maar het 5e jaar in Bakkeveen werden het er ruim 70. Ook begonnen we nu voor het eerst met twee weken, zodat we alle teamleden dubbel moesten aannemen en er totaal in die weken ruim 140 mensen kwamen. Koks kregen er een hulpkok bij, de kindergroep groeide naar zo’n 15 kinderen en daar waren nu drie begeleiders bij nodig. Opeens kwam deze groeistuip en die zou nog jaren gevolgen hebben want we bleven tot en met het 11e jaar twee zomerweken houden. Het eerste lustrum ging ongemerkt voorbij. Het 10 jarig bestaan werd echter heel feestelijk gevierd met zondags kindercircus Sarrasani en in beide weken een buikdans optreden met erna een kleine workshop. Helaas moesten we daar na een faillissement weg, omdat de prijs opeens bijna verdubbelde: de nieuwe eigenaar wou ons kwijt en er liever “white collar people” voor in de plaats. We vonden toen op Schiermonnikoog een nieuwe accommodatie waar we ons - naar later bleek eenjarig geluk - beproefden. Het was voor mij een moeilijk jaar omdat ik twee keer mijn rechterbeen brak en op krukken op Schier rondliep. Ook was het de laatste keer dat ik met mijn dochter Elvira op een kamer sliep: zij werd ouder (was bijna 15) en wou voortaan niet meer samen met pa op een kamer. Na Schier kwamen we terug op Het Kervel, waar ik met mijn vriend Lennerd voor het eerst een kamer deelde. We bleven er twee jaar, ondanks de muggen, het yoga-verbod (we weken uit naar een fitnessruimte in Hengelo) en problemen met geluidsoverlast vanwege de swingavonden. Voor het laatst was Elvira erbij en deed mee als teamlid in het versnaperingenwinkeltje. Toch ben ik toen door gegaan, alhoewel zij eigenlijk de reden was om het te doen!

Na Het Kervel vonden we in Lage Vuursche het eerste Nivonhuis waar we neerstreken. Het gebouw beviel niet zo, maar we hadden wel een mooie omgeving: buiten yoga en ook soms massage. En een volle maanwandeling op de laatste nacht! We belanden erna in het 15e jaar op De Bosbeek (Veluwe). Dit lustrum hadden we als extra’s naast buikdansen acrobatiek met als hoogtepunt vuurspuwende en vuurslingerende artiesten. Vanwege moeilijkheden met de huiswachten verlieten we het Nivon. Via een tip kwamen we in Venwoude terecht, weerom bij Lage Vuursche. Daar hebben we twee prima jaren vertoefd in een zeer luxe accommodatie gelegen op een prachtig landgoed. Heel bijzonder is het glazen piramide gebouw met een swingkelder, een vleugel waar onze pianisten volop speelden en bovenin een stilteplek waar we elke ochtend Mantra’s konden meezingen. Maar met een weekprijs van € 10.000,- was het toch te duur en leden we het tweede jaar verlies.

Maar erger was het persoonlijke verlies van een vriend. In Maart 2007 hadden we al een andere enthousiaste deelnemer (van het eerste uur) verloren: Niko Schenderling die vrijwel alle zomerweken meedeed. Bijna een jaar later overleed plotseling mijn goede vriend Lennerd die jarenlang ons al of niet met pianobegeleiding liet zingen. Dat jaar gingen we voor het eerst naar Rivendel, een 0,6 ha groot landgoed vlakbij Nijmegen dat ik samen met een vriend heb gekocht. Met 45 deelnemers is de VEGA zomerweek nu behoorlijk afgeslankt maar wel weer kleinschaliger en voor mij qua organisatie wat simpeler geworden. De eerste keer daar was een groot succes en we zullen er de komende jaren verder gaan!

Naschrift Peter van der Eijnden.
In elk geval zijn al deze zomerweken een enorme leerschool voor mij geweest. Qua organisatie is het steeds complexer geworden door de vele deelnemers. We groeiden uiteindelijk per week naar ruim 70 mensen. Dat hield in meer teamleden, met name in de keuken en voor het kinderprogramma. Het eerste jaar b.v. kookte ik zelf nog, was teamleider, deed de bestellingen, zorgde voor de bemensing van alle programmaonderdelen, enz. Verder werd het programma omvangrijker. Als vaste programma onderdelen zijn nu al jarenlang gebleven: Yoga, Massage, Sacred Dance en Zang. En voor de drie leeftijdgroepen een kinderprogramma: peuters / kleuters, 6 t/m 11 & jongeren. Hoe het verder groeit: time will tell. Ik weet ook niet of ik nog jaren door ga. Het is een prachtige klus en je hebt met zoveel diverse mensen contacten op allerlei niveaus. En elk jaar zijn er wel moeilijkheden, maar die vormen een uitdaging om ze te overwinnen. Last but not least: ik heb er vele vrienden en goede bekenden aan over gehouden. Dat is me heel dierbaar en daar doe ik het voor! Maar ook om de mensen met bijstand een betaalbare & goede vakantie te bieden. Zelf heb ik jarenlang krap gezeten en ik weet hoe dat is, vandaar dat we van meet af aan en nog steeds de drie tariefgroepen hebben, zodat er uiteindelijk toch genoeg binnen komt om alle kosten te dekken. Meer hoeft niet, want we zijn non-profit. Tenslotte wil ik de mensen van alle kerngroepen bedanken voor hun steun en hulp bij alle zomerweken die ik met hun deelde.

Als allerlaatste mijn dochter Elvira, die door haar komst mij ertoe inspireerde deze vakantievorm te creëren. Dank ook aan onze prachtige planeet Moeder Aarde die alle rijken en ook ons mensen allemaal inspireert en voedt. Ik hoop door deze zomerweken een stukje te hebben bijgedragen aan de verlichting van dierenleed! Ik heb ze lief en bewonder ze zeer, met name olijke olifanten! Wat heb ik met ze te doen! Want zij lijden zo erg: in laboratoria, slachthuizen, de veeteelt, voor het circusvermaak, bij de visvangst of de jacht.